عشق نه آن است که تو بگویی. نه آن که من بدانم...

گفتند عشق آن است که تو بمیری و ندانی...

آن است که تو بمیری و ندانند برای چه...

که وضوی آن جز به عشق

درست نیاید

(حلاج)

وقتی اهلی ش می کنی

یادت بمونه

تا آخر پاش وایسی

مرا به فاصله گرفتن از دیگران وا می دارد

می خندم/ می گریم

 نه‌ غرق‌ می‌شود، نه‌ زنده‌ می‌ماند، داری‌؟

 من‌ تنها توان‌ِ رسیدن‌ به‌ تو را دارم‌ !

(نزار قبانی)

از این‌ قول‌ درگُذر !

چرا که‌ با شنیدن‌ِ نامت‌ صبرِ ایوب‌ را کم‌ دارم‌، برای‌ فریاد نزدن‌ !

(نزار قبانی )

      خدا با آن  مرا  از  حلقه ی دوزخ  بیاویزد

چگونه گم شده یوسف، کجا گُمش کردند؟

  در این دیار زلیخا زده - که چاه نداشت

که پر شده ای از او

و می گویی بزن

چه خوب از بن می کند!

راستی مر ا می زند یا خودش را؟!

با تو تمام می شوم

واجب تر از صحبت های شبانه

کار بهتر هم می شه انجام داد!

بله!

باور نمی کنم که هنوز ندانی

  کلمه را که بر زبان می آوری

گاه جان می بخشد و گاه نَفَس، مي بُرد

کاری بهتر از بخشیدن جان سراغ داری بگو!

واژه های بی خاصیت، با من چه می کنید

جز عریان کردن روحم و دور شدن او ؟

که همین نشناختن وجه های انسان، برای گواه بودن بس!

و بارش ِسِحر ِ شیرین، هزار بار، بر تر از پیچیدگیهای مجازی دیگریست